تاریخ انتشار  :  09:05 صبح ۱۳۹۶/۵/۴
تعداد بازدید  :  960
Print
   
نقد و بررسی کتاب «هیژده شعر»

گزارشی ازجلسۀ شصتم نقد و پژوهش شعردرحوزه هنری خراسان رضوی

به گزارش واحد خبر روابط عمومی حوزه هنری خراسان رضوی، شصتمین جلسه نقد و پژوهش شعر باحضور سیدجواد رفائی، رئیس حوزه هنری خراسان رضوی درحوزه هنری با توضیحات ابوالفضل حسینی شاعر« هیژده شعر» دربارۀ اثر قبلی‌اش «در ابتدای افتادن یک لیوان» و خواندن شعری از کتاب تازۀ «هیژده شعر» آغاز شد و در ادامه تعدادی از منتقدان دیدگاه خود را درباره کتاب بیان کردند.

صادق ایزدی گنابادی

 این اثر بسیار با برداشت و فهم مخاطب در ارتباط است و فهم مخاطب در خوانش این اثر بسیار تأثیر دارد. باید دربارۀ این اثر با احتیاط حرف زد و با قطعیت نمی توان چیزی  گفت. من هم اثر را با میزان فهم خودم تبیین می‌کنم.مهم‌ترین ویژگی این اثر، اجرای زبان است، یعنی استفادۀ کامل و جامع از قابلیت‌های زبانی که آن‌ها را به نام صنایع لفظی می‌شناسیم. من فقط سؤالی در این جا از شاعر دارم و آن این است که تفاوت این اجراهای زبانی با آن چه در ادبیات سنتی داریم، چیست.

خسرو نوربخش

من بنا بر تجربه‌های مشترکی که با آقای ابوالفضل حسینی داشته‌ام، برخلاف بعضی دوستان، از این که شاعر از معناگریزی عدول کرده است، خوشحال نیستم.مدرنیسم نگریستن به یک اقلیم از دریچۀ جهان است. در این حالت یکی از چیزهایی که در شعر جلوه دارد، نوستالژی‌هاست و باعث عقیم شدن مدرنیسم می‌شود.ما در دوره‌ای هستیم که شعر منقرض شده و تمام آن زیبایی‌هایی که در این دریچه وجود داشته ، به وجود شاعر منتقل شده است. شاعر قبلاً بر اساس شعر تعریف می‌شد. اگر شعر فرم بود، شاعر یعنی فرمالیست. اگر شعر اثر موزون و مقفی بود، شاعر کسی بود که وزن و قافیه بداند. اما الان شعر وجود ندارد و این شاعر است که ملاک است. امروز علم زبان‌شناسی می‌گوید که زبان در درازمدت به عنوان یک عامل ارتباطی نیست و این جاست که تعریف دیگری شکل می‌گیرد یعنی زبان‌پذیری.

استاد محمدباقر کلاهی اهری

بحث شعر مدرن در ایران بحث دور و درازی است. از دورۀ مشروطه نوعی مردم‌گرایی افراطی شروع شده بود که شعر را به حد اطلاعیه و مقاله رسانده بود. این موضوع کم کم به افراط کشیده شد و مواردی هم مثل ایجاد ژانر قطعۀ ادبی به این بحث  دامن می‌زد . ولی بعضی از نخبگان می‌دانستند که در دل این حرکت پوپولیستی یک بیماری به وجود می‌آید. این بود که از دورۀ‌ ملی شدن نفت، از دو جهت این معناگریزی شروع شد، یکی از نظر سیاسی که حکومت‌ نمی‌خواست در شعرها پیام واضحی باشد. از طرفی هم کسانی بودند که به طبقه‌ای از جامعه اختصاص داشتند که نمی‌خواستند شعرشان به سطح مردم پایین بیاید.

در این میان کسانی بودند که سعی کردند از زبان محاوره هم بهره بگیرند مثل صادق هدایت و دهخدا (در امثال و حکم و چرند و پرند).

با این وصف کتاب «هیژده شعر» سعی می‌کند در یک فضای بومی ورود کند. ورود شاعر به این دنیای بومی که اقتضای آن استفاده از زبان بومی هم است، اقلیمی ایجاد می‌کند.

علی عربی

من به این جلسه انتقادی دارم و آن این که ما با ذهنیت کلاسیک، شعر مدرن را نقد می‌کنیم. شاعر در این کتاب خیلی نگاه نو دارد. ما در این کتاب، جدا از نوستالژی به یک اتوپیا هم بر می خوریم. چون ذهن مخاطب از پی بردن به این نگاه دور است، فقط می‌آید ایرادهای دستوری می‌گیرد. با این نگاه ما نمی‌توانیم به دیدگاه اصلی شعر برسیم.یکی از کارهای شاعر در این کتاب، روایت است.

سخنان پایانی شاعر

یکی از دلایلی که شعر معاصر ما تهی شده ، این است که امکان اندیشیدن در شعر فراهم نیست. هایدگر معتقد است که حقیقت در هنر متجلی می‌شود. او روی یک خطای بنیادی در تفکر بشرانگشت می‌گذارد که ما حقیقت را به یک فضای دوردست و پوشیده تبعید کرده‌ایم در حالی که در قدیم حقیقت با آشکارگی قرین بوده و در زبان است که متجلی می‌شود. پس از نظر هایدگر ما زمانی می‌توانیم اندیشه را در زبان ایجاد کنیم که بتوانیم امکانات زبان را استخراج کنیم، مثل واژه‌سازی، ترکیب‌سازی، نحو و ساختار زبان و در کل سکویی برای عزیمت به سوی اندیشیدن بنا کنیم و این در شعر ما مغفول مانده است. شعر ما به سمت بیان رفته است، در حالی که باید به سمت ذات زبان برود.

 


نظر شما
نام
ایمیل
متن نظر
  ارسال


استان خراسان رضوی | نقشه سايت
حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی خراسان رضوی